Γιατί αυτή την Πρωτομαγιά πρέπει να πας για καφέ και όχι στην πορεία

MOΛΩΝ ΦΡΑΠΕ:

«Να δουλέψεις  3 ώρες παραπάνω. Θα πληρωθώ υπερωρία; Στο τέλος του μήνα θα τα πάρεις». Και στο τέλος του μήνα ήρθε μια απόλυση για τη φίλη που δούλευε σε κατάστημα με παπούτσια. Τις υπερωρίες φυσικά δεν τις πληρώθηκε ποτέ. Και αν έκανα καταγγελία μου λέει, δε θα έβρισκα άκρη, οι υπόλοιπες φοβούμενες ότι θα χάσουν τη δουλειά τους δε θα με υπερασπίζονταν. Που να βρεις άκρη… και σιγά μη τις ζητούσα να μπουν σε τέτοιο μπελά η μια δε είναι ξένη και πολύ φτωχή, εγώ τουλάχιστον μένω με τους γονείς μου. Φαντάζεσαι να διώξει εκείνη που έχει έρθει μόνη της από την Αλβανία;

Δίκιο είχε; Ποιος ξέρει.. αυτά τα 2ωρα  3 ωρα η Χριστίνα κατέβαζε από την ράφια τις τελευταίες τάσεις της μόδας, πάσχιζε να στεριώσει σε 12ποντα βαριές και ασήκωτες κυρίες, μάταια προσπαθούσε να πείσει πως δεν τους ταιριάζουν και πολύ από το πολύ το αλισιβερίσι που να της μείνει μυαλό για να σκεφτεί. Το μόνο που ήλπιζε πως με τα παραπάνω χρήματα των υπερωριών θα αγόραζε κάτι καλοκαιρινά σανδάλια που είχε βάλει στο μάτι. Τελικά δεν τα κατάφερε. Ο ρόλος της ήταν προκαθορισμένος: Να προσποιείται το παπούτσι. Γίνεται το πόδι να χτυπήσει το κεφάλι; Και ποιο το νόημα αφού ούτως ή άλως θα έμενε ξυπόλητη;

Κάποτε της είπαν να δουλέψει Κυριακή. Καλοαναθρεμμένες κυρίες ξεχύθηκαν στα εμπορικά. Θύματα της οικονομικής κρίσης και μέλη από υπερχρεωμένα νοικοκυριά αποφάσιζαν να ξοδέψουν μέχρι και την τελευταία τους δεκάρα. Κυριακή μέρα ραστώνης ο καπιταλισμός φούντωνε στις αρχοντικές και μη- κυρίως- ψυχές τους. Λες και δεν είχαν ξαναδεί μαγαζί, κοσμοπλημμύρα η μια πατούσε την άλλη και όλες μαζί τη Χριστίνα. Εξερευνούσαν με μανία την εφαρμογή στο κουτουπιέ και έπιαναν μεγάλο πάτο. Τι και αν την επόμενη μέρα δεν είχαν να πληρώσουν χαράτσι και ΔΕΗ, τι και αν έβριζαν τη Μέρκελ επειδή το δικό τους παιδί υπέφερε από ανεργία. Ο εργαζόμενος  το παιδί του άλλου έπρεπε να πληρώσει. Η Χριστίνα εκείνη τη μέρα ορίστηκε πως δε θέλει στη ζωή της να ήταν φτωχή. Η εργατική τάξη ήταν εκείνη που της έβγαλε την πίστη. Οι πλούσιες, λέει, δεν έχουν ανάγκη να ξεχυθούν στην αγορά την Κυριακή δεν έχουν τέτοια απωθυμένα. Τις λευκές νύχτες κάνουν βόλτες και περνάνε ωραία δεν τυραννούν τις πωλήτριες στα μαγαζιά. Οι φτωχές είναι εκείνες που αναλαμβάνουν να σώσουν τη χώρα τονώνοντας την αγορά ψάχνοντας σαν τρελές την ευκαιρία.

Ώσπου για τη Χριστίνα ήρθε και η ώρα να επισκεφτεί την εφορία. Λίγες μέρες πριν την Πρωτομαγιά. Ατέλειωτη ουρά αλλά εκείνη δε μασούσε, τι και αν την απέλυσαν απέκτησε αντοχές και ικανότητες, μπορεί να είχε κάλους αλλά άντεχε πια στην ορθοστασία, κάτι είχε κερδίσει. Δυο κυρίες πίσω της έπιασαν την κουβέντα: Από το γιο της Τασίας που είναι άνεργος, την ανηψιά της Βάσως που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, πέρασαν στην οικονομική πολιτική, το μεσοπροθεσμο, την Ευρωβουλή και από εκεί στο φριχτό θέαμα με τις δωρεάν λαϊκές που είδαν το πρωί στον Γιώργο Παπαδάκη. Για να καταλήξουν στις χαμένες μας αξιες…

Η κοινωνικο- οικονομικο- πολιτική σχεδόν ατζέντα τους λοιπόν, περιέλαβε στο τέλος και τη νέα γενιά: «Μόνο στις λαϊκές πια συγκεντρώνεται ο κόσμος  αφού η νεολαία κοιμάται. Γιατί αύριο που είναι πρωτομαγιά νομίζεις πως θα πάει κανείς τους σε πορεία; Για εκδρομές και καφέ θα πάνε. Από εμάς περιμένουν; Τους καλομάθαμε…». Γυρνώντας εκνευρισμένη η Χριστίνα να κοιτάξει εκνευρισμένη τη γηραιά κυρία που έκραζε έπεσε το μάτι της στο τακούνι. Ναι! Ήταν το σχέδιο που μάλλον αποκλειστικά έφερνε το μαγαζί που δούλευε και σηκώνοντας το βλέμμα αναγνώρισε μια από τις Κυριακάτικες πελάτισσες της. Έκανε να τη βρίσει αλλά το ξανασκέφτηκε. Την πλησίασε, όπως μου διηγείται και της είπε το εξής: Ωραίο το παπούτσι σας τι νούμερο φοράτε; 37 απάντησε κολακευμένη εκείνη. Νομίζω ότι φοράμε το ίδιο νούμερο. Βγάλτο και δώστο μου γιατί εγώ χωρίς ψηλοτάκουνο δεν πάω στην πορεία. Ή θα πάω όπως εσύ ή καθόλου. Και πάνω που ετοιμαζόταν να την πει τρελή ξεφώνισε: Εσύ δεν ήσουν που μου πες να μη σου μη σου κόψω απόδειξη – κόψτο μου πιο φθηνά και χέσε την εφορία; Το υποκατάστημα πάγωσε. Οι υπάλληλοι την κοίταξαν με στραβό μάτι- ή έτσι προσποιήθηκαν τουλάχιστον. Έπειτα άλλοι γελούσαν, άλλη κορόιδευαν κάποιος είπε ντροπή σου γι αυτό δε θα πάει μπροστά η Ελλάδα. Εκείνη έκανε πίσω καταντροπιασμένη έπειτα διαμαρτυρήθηκε για τη γραφειοκρατία που την καθυστερούσε τόση ώρα στην ουρά και αποχώρησε. Τι την ήθελες κυριακάτικα τη γόβα;

Υ.Γ. Διαβάζω σήμερα, Πρωτομαγιά 2014 ενάντια στην ανεργία. Έτσι τουλάχιστον λένε τα συνδικάτα. Ακούω επίσης στο ραδιόφωνο ότι αυτή την Κυριακή θα είναι ανοιχτά τα μαγαζιά προαιρετικά για να τονωθεί και πάλι η αγορά.  Από την πολύ την τόνωση κοντεύει να αποκοιμηθεί. Αποτελεσματικό τομέτρο . Ειρωνικό δεν είναι την Πέμπτη να ξεποδαριαστείς στην πορεία και έπειτα την Κυριακή στα μαγαζιά να ποδοπατήσεις τον δίπλα σου εργάτη; Άστο καλύτερα. Ας θυμηθούμε ότι σήμερα είναι και η μέρα των ανθέων και της φύσης. Δεν πάμε καλύτερα χωρίς ενοχές για πικ νικ στην εξοχή να γίνουμε γενιά των λουλουδιών; Υπάρχουν και άλλες 364 μέρες να τιμήσεις και να σεβαστείς την εργασία. Κυρίως των άλλων, μετά τη δική σου. Σήμερα, πήγαινε καμιά βόλτα να ξελαμπικάρεις και να τα σκεφτείς ξανά τα πράγματα.

Κολέτσος γ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s