Θεολόγης 19 ετών- Σκουριές: Με χτύπησαν και με ανάγκασαν να δώσω DNA

Ο Θεολόγης είναι 19 ετών ένας ήσυχος νέος που εργάζεται σε πιτσαρία της Ιερισσού. Βρέθηκε αντιμέτωπος ξαφνικά, με τις αστυνομικές αρχές. 7 αστυνομικοί τον επισκέφτηκαν σε σπίτι φίλων στη Θεσσαλονίκη. «Έλα να πάμε μια βόλτα», του είπαν. Οι «απαγωγές» κατοίκων που είχαν αντιταχθεί στην εξόρυξη χρυσού, από τις αστυνομικές αρχές όπως, λέει συνεχίζονται. Στο τμήμα με βάρεσαν, μου έδιναν σφαλιάρες. Δεν πίστευαν ότι έλεγα αλήθεια.  Ο Θεολόγης αναγκάστηκε να δώσει DNA. Φοβήθηκα, λέει, μήπως φάω και άλλο ξύλο.  

Ρεπορτάζ Γιώργος Κολέτσος

Είμαι μόνιμος κάτοικος Ιερισσού, για πρώτη φορά πήγα στη Θεσσαλονίκη σε ένα φίλο μου και έμεινα εκεί το βράδυ σε φίλους μου. Την επόμενη μέρα το πρωί, στις 11 χτύπησε η πόρτα. Μπήκαν μέσα στο σπίτι 7 άντρες και μια κυρία που λογικά ήταν η εισαγγελέας γιατί κρατούσε κάποια χαρτιά. Μου είπαν ποιος είσαι και απάντησα. «Μου λένε δείξε μας ταυτότητα, τους την έδειξα. Ντύσου λένε και πάμε μια βόλτα. Κατάλαβα πως θα πηγαίναμε στο Αστυνομικό Μέγαρο γιατί στο χωριό μου γίνονταν προσαγωγές, κατάλαβα ότι ήρθαν να πάρουν και μένα. Είχαν πάρει και άλλα άτομα από την παρέα μου. Πιστεύω ότι επειδή ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός περίμεναν να βγω εκτός του περίγυρου του χωριού που γίνονταν οι προσαγωγές. Αν με έπιαναν μέσα στο χωριό, ο πατέρας μου θα με έβγαζε, λόγω των γνωριμιών που έχει. Με παρακολουθούσαν, με έπιασαν, με πήγαν στο μέγαρο, χωρίς χαρτιά ούτε τίποτα.

Μου είπαν «δώσε μας το τηλέφωνό σου». Εγώ είπα ότι το τηλέφωνο δεν σας το δίνω, θέλω να πάρω και να ειδοποιήσω τους γονείς μου ή έναν δικηγόρο. Μου απάντησαν να μην ανησυχώ γιατί θα τους καλέσουν αυτοί. Στην ασφάλεια  φτάσαμε στις 11.30 με άφησαν μέχρι τις 12.30 μόνο μου, σε ένα δωμάτιο να μην βλέπω κανέναν, να μην ξέρω τίποτα. Συνέχισα να ζητώ το κινητό μου, για να ειδοποιήσω τους γονείς μου που ήμουνα και αυτοί μου έλεγαν τη γνωστή ατάκα «θα το πάρεις»… Έπειτα μου είπαν, «πάμε τώρα σε ένα άλλο δωμάτιο…» 6 άτομα εκεί ο ένας έγραφε την κατάθεσή μου και οι υπόλοιποι με ρωτούσαν. Και βέβαια έπεσαν και σφαλιάρες!  Γιατί εμένα με βάρεσαν κιόλας!

Με ρωτάγανε πράγματα και όταν εγώ τους έλεγα ότι δεν τα ξέρω με βάραγαν και μου λέγανε μη μας λες ψέματα. Με ρωτούσαν που ήμουν την ημέρα που έγινε η επίθεση στις Σκουριές. Εκεί τους έλεγα ήμουν με τον τάδε και δεν με πίστευαν. Όχι, επέμεναν, ήσουν στις Σκουριές. Συνέχιζαν να με ρωτάνε που ήμουν και τι έκανα από την Παρασκευή μέχρι την Κυριακή.

Μου ζήτησαν να δώσω DNA και εγώ αρνήθηκα. Είπα ότι δε θέλω γιατί δεν είμαι ούτε κακοποιός ούτε πείραξα κάποιον μου λένε οκ… Μετά μπήκαν 13 άτομα μαζί μ ‘αυτόν που ήθελε να μου πάρει το DNA και μου είπε τώρα θα μου δώσεις DNA. Τα ‘χασα και επειδή προηγουμένως είχα φάει ξύλο και για να μη φάω άλλο ξύλο αναγκάστηκα να το δώσω!

Εγώ ξέρω και μέσω του πατέρα μου που είναι αστυνομικός ότι σε μια προσαγωγή πας με την ταυτότητα και ξέρουν ποιος είσαι. Τώρα μαζί με την προσαγωγή σου παίρνουν και το DNA που αυτό είναι παράνομο. Και μάλιστα μαζί με το DNA σου δίνουν και ένα χαρτί να υπογράψεις ότι το έκανες με τη θέληση σου. Δεν ήθελα να δώσω και παρόλα αυτά υπόγραψα το χαρτί που λέει ότι το έκανα με τη θέληση μου γιατί σε αναγκάζουν να το υπογράψεις. Εμένα με υποχρέωσαν!

Ζήτησα νερό και δε μου έδιναν. Ούτε φαγητό ούτε τίποτα.  Με άφησαν ελεύθερο στις 8. 20 το βράδυ. Ξέρετε τι με πείραξε περισσότερο από όλα; Που δεν ήξερε κανείς που ήμουν, ειδικά οι γονείς μου. Μόλις ανέφερα τη λέξη δικηγόρος, μου απαντούσαν πώς νομικά δεν έχω το δικαίωμα να τον καλέσω μιας και ήταν κατάθεση μόνο. Μάλιστα χαρακτηριστικά θυμάμαι, επειδή έχω υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις, μου λέγανε «φαντάσου να είσαι στο βουνό χωρίς κινητό τι θα έκανες; Θα έπαιρνες τηλέφωνο στους γονείς σου; Θα έπρεπε να ανταπεξέλθεις στις δύσκολες συνθήκες, χωρίς νερό, κτλ…

Όταν τελικά έφυγα από εκεί άνοιξα το κινητό και είχε 82 κλήσεις από μαμά, μπαμπά, αδερφή, σόι, ξαδέρφια, φίλους. Όλο το χωριό είχε αναστατωθεί γιατί το χωριό με αγαπάει και δεν είμαι παιδί που κάνει φασαρίες και τέτοια, τα πάω καλά με το χωριό και νευρίασε όλο το χωριό. Μόλις έμαθαν οι γονείς μου που ήμουν έτρεξαν αμέσως στη Θεσσαλονίκη. Κλαίγανε μετά από όλα αυτά που είχαν συμβεί και ο πατέρας μου φώναζε, πώς αυτό δεν ήταν μια απλή προσαγωγή, διαμαρτυρόταν. 

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί έγινε όλο αυτό. Δε συμμετείχα σε όλες τις πορείες στις Σκουριές γιατί ήμουν φαντάρος. Στην πορεία όμως, στην Αθήνα πήγα. Είναι γύρω στις 150 προσαγωγές που έχουν γίνει. Δεν ήταν κανένας υπεύθυνος και όλοι πήγαν άδικα. Και τώρα στο χωριό μας, φοβόμαστε και να βγούμε για να πάμε να πάρουμε τσιγάρα μην μας δουν από την ασφάλεια και μας πάρουν. Σαν απαγωγή είναι όλο αυτό.Αυτό που ζούμε τώρα στην Ελλάδα δεν είναι δημοκρατία αλλά τρομοκρατία. Αυτό που έχουμε τώρα δεν είναι κυβέρνηση… όπως είναι η Ελλάδα σαν χώρα σήμερα, δεν μπορεί να πάει μπροστά. Πολλοί τουρίστες που ήρθαν στο χωριό μας και έμεναν στα ξενοδοχεία και έβλεπαν όλα αυτά που έχουν συμβεί είπαν ότι δεν θα ξαναρθούν. Και είναι λογικό σε μια πόλη που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική, γιατί έτσι μας χαρακτηρίζουν, να μην έχουμε ούτε τουρισμό, ούτε κόσμο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s