Το ρολόι, μου

Πήρα ρολόι. Γιατί ένιωθα πώς κάτι λείπει. Ένα κενό στον καρπό. Τις μέρες που έχει ήλιο εκείνος να με σημαδεύει. Να ζωγραφίζει στο χέρι μου εκείνη την άσπρη τη γραμμή κάποιας ευτυχισμένης εμπειρίας. Πού ευτυχία πια και πού χαρά, άραγε θα ξανάρθει;

Πήρα ρολόι να ελέγχω τη γροθιά. Να κάνω κίνηση προσεκτική, μη σπάσει πάλι το γυαλί μου. Να μη ζητώ τη γρατζουνιά. Ήταν το χέρι μου ελεύθερο και δε μπορούσε κανείς να του κρατήσει τον καρπό την ώρα που… την ώρα να κοιτάζω.

Να βλέπω χρόνια που περνούν και να μην έχουν σημασία. Ως εδώ, ψάχνω για μπαταρία, ξεκούρδιστο ήταν οι δείκτες του είχαν σταματήσει. Ξεκούρδιστη ζωή. Φτάνει, τώρα θα μετρώ, πλέον θα λογαριάζω.

Τώρα έντεκα και τριάντα δύο. Τριάντα δυο. Λεπτά και είκοσι. Δευτερόλεπτα. Πώς πέρασε έτσι γρήγορα ο χρόνος; Νιώθω τους δείκτες τους να τρέχουνε πολύ και ας νόμιζα κάποτε πώς είχε σταματήσει. Παλμός.

 Νιώθω να σφίγγει τον καρπό και όμως δε θα το βγάλω. Πρόσεχε, κοίτα, άκου… τικ τακ γίνε προσεχτικός το ρολόι πάντα σε προειδοποιεί. Τικ, τακ. Σταμάτα να ακούς τους άλλους και συγκεντρώσου εδώ. Παύση στη φασαρία. Ακούς; Τι να μας πει η ζωή σου;

Ποιος νοιάζεται λες, το αίμα ακόμα κυλά.. Σαν να ήταν χτες, το χτες νιώθεις δε σε τιμά πολύ, και από το χτες στο σήμερα, τι άλλαξε; Πήρα ρολόι και το βαλα στο χέρι, θα κάνω και φιγούρα. Τώρα μετρώ, μετράς, μετρά. Τώρα ακούω, θα ακούσεις και εσύ. Τώρα θα δεις. Πίσω ο χρόνος, τικ τακ, τα βήματά μου.

Άργησες. Βαρέθηκα να περιμένω και φτιάχνω ιστορίες με ρολόγια στο κεφάλι μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s