Pop Corn

Pop Corn

 

Ας υποθέσουμε ότι έχεις στα χέρια σου μια μαγική συνταγή που μπορεί να σου προσφέρει επτά λεπτά καθημερινής ευτυχίας. Πρόσεξε όμως. Για κάθε λεπτό αυτής της ευτυχίας, χάνεις ένα λεπτό ζωής.

Λοιπόν, τι προτιμάς ζωή ή ευτυχία;

Και πόσες φορές θα δοκιμάσεις τη συνταγή; Πριν απαντήσεις εάν θες διάβασε και το παρακάτω κείμενο.

Popcorn03-e1318800607346

Κανένα χαμόγελό μου δε μπορεί να σε παρηγορήσει. Ε τότε, να σ΄αφήσω λοιπόν, γιατί έχει πάει ήδη έξι και πρέπει πάω στη δουλειά. Καθυστέρησα γιατί έβγαζα τα χειμωνιάτικα, μπήκε Σεπτέμβρης, οι καιροί αλλάζουν και τα βράδια στη δουλειά ξέρεις, κρυώνω. Καθάρισα τα άσπρα μου παπούτσια, περπάτησαν πολύ και ξέρεις, πρέπει να κρύψω τα σημάδια της φθοράς μου. Ξυρίστηκα να αλλάξω όψη, τον τελευταίο καιρό φαίνομαι τρομακτικά ίδιος, μα εσύ έχεις πάψει πια να με κοιτάς. Ξέρεις.

Την ίδια ώρα σε ένα παράλληλο σύμπαν συνέβαιναν σπουδαία γεγονότα. Οι μικρές μας εκρήξεις, οι καθημερινοί μας παφλασμοί γίνονταν κρότοι, εγώ κάπου κάπου τρόμαζα, εσύ χαιρόσουν, μη φοβάσαι μου έλεγες, πυροτεχνήματα από το γήινο ουρανό είναι. Γλεντούσες, με παρέσερνες στο όνειρό σου και δεν ήμασταν μόνοι. Ήταν εκεί η Κατερίνα, μόλις είχε φύγει από τη δουλειά που δεν άντεχε. Με το κεφάλι ψηλά, άφηνε πίσω της λεφτά και επιτυχία. Ήταν ο Νίκος που χαιρετούσε όλους αυτούς που σιχαινόταν και ας το ΄νιωθε πως θα ‘ναι μόνος. Ήταν ο Κώστας που χώριζε. Τι και αν δεν είχε αγάπη, ασφάλεια, συντροφιά, ένιωθε πάλι ζωντανός.

Ήταν η τόλμη σου που είχε δώσει μια άλλη τροπή στην ιστορία. Σε αυτό το σύμπαν όμως, γύριζες πίσω με τη βαλίτσα σου στο χέρι. Λοιπόν, στο ορκίζομαι, μέχρι το βράδυ θα έχω γίνει και πάλι ο ήρωάς σου, θα βρω τον τρόπο να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

“Αυτά που λες σκεφτόμουν Γιάννη και άργησα”. Όχι, δε μπορώ να τα πω αυτά στο αφεντικό, θα με περάσει για ηλίθιο. Γιατροί, κοιλόπονοι, ζαλάδες κίνηση στο δρόμο όλα, όλοι έχουν επιστρατευτεί στις δικαιολογίες των καθυστερήσεών μου. Τι να του πω σήμερα, ότι ονειρευόμουν; “Γιάννη αποκοιμήθηκα”. Εύκολο ήταν. Απλά “αποκοιμήθηκα” χωρίς συγνώμη. Να δοκιμάσω τη ανθρώπινη ανάγκη, όχι όνειρα και προσδοκίες που θέλουν έπειτα και εξηγήσεις…Γιατί με μπλέκεις έτσι, γιατί με παρασέρνεις, άσε με να ζήσω, μάθε να ζεις και εσύ με πράγματα απλά. Όπως κάνουν όλοι.

S

Η ώρα έχει περάσει, πρέπει να ξεκινήσω. Δυο βδομάδες εργασίας σε θερινό σινεμά, σε εποχή παράταιρη, αρχές Σεπτέμβρη. Φυλλοβόλο φθινόπωρο, πραγματικά δε ξέρω πόσο γυμνό θα με αφήσει ετούτη τη φορά. Με μακρυμάνικο και συννεφιά πάνω από το κεφάλι μου, συννεφιά απειλητική, να θέλει να τα διαλύσει όλα. Ας κάνει ό, τι θέλει εγώ δεν έχω χρόνο για χάσιμο, εγώ πρέπει να φτιάξω, ποπ κορν.

Ποπ Κορν.

Λιωμένα βούτυρα στα χέρια, σκέψεις πασαλειμμένες ακόμα δεν άρχισα, λερώθηκα. Η μηχανή με περιμένει, μα που είναι η συνταγή που μου δωσε ο Γιάννης; Ψάχνω στις τσέπες τίποτα, στην τσάντα… πουθενά. Άφαντη και ο Γιάννης μόλις έφυγε… Τώρα τι κάνουμε; Να μη με πιάνει πανικός. Θα προσπαθήσω να θυμηθώ. Αν δεν κάνω λάθος, οι οδηγίες ήταν οι εξής:

”Αυτή είναι η μηχανή του ποπ κορν. Ξεκινάς ανοίγοντας τα κουμπιά της για να ζεσταθεί. Ένα, ένα από τα δεξιά προς τα αριστερά”. Εντάξει το έκανα. “Μη βιάζεσαι! Σου έχω πει: η μηχανή είναι ακριβή και πρέπει να την προσέχεις ιδιαίτερα, είναι ευαίσθητη!” Γιάννη, μόνο οι φθηνοί δηλώνουν ευαίσθητοι. Πάμε στο παρακάτω στάδιο, βιάζομαι, σε λίγο αρχίζει η ταινία. “Βιάζεσαι… λες και δεν την έχεις ξαναδεί”.

Η μηχανή πήρε μπρος, η ταινία ξεκινά Η ίδια ταινία εδώ και δυο μέρες σε δυο προβολές, τέταρτη φορά τη βλέπω, δηλαδή. Θέαση με διακοπές. Βάλε ουίσκι, δώσε πατατάκια, χτύπα την ταμειακή. Τι να δεις; Έχεις χάσει την αρχή και δεν καταλαβαίνεις τη ροή των γεγονότων. Αναρωτιέσαι συνέχεια, λες κάτι χάνω, κάτι δεν καταλαβαίνω. Κάτι φταίει. Κάτι μου φταίει. Εγώ φταίω, εγώ που υπήρξα απλά θεατής. Το θερινό σινεμά του Σεπτέμβρη δεν είναι ανέμελο, εμένα αλλιώς μου τα ‘χαν πει. Το καλοκαίρι τελείωσε, τα ζευγάρια δεν κοιτούν ψηλά στον ουρανό, μόνο δεξιά και αριστερά. Η ευτυχία αδυνατεί να βρει το φόντο της .Ο χώρος δε μυρίζει γιασεμί μόνο βούτυρο, βούτυρο με χημικά. Ποπ Κορν. Μόνο αυτό μπορεί να δώσει χαρά σε τούτο τον κινηματογράφο της απελπισίας.

-“ Γιώργο, μη ξεχαστείς, μετά από τρία λεπτά ρίχνεις το καλαμπόκι. Και αλάτι”! “Μιάμιση κουταλιά αν θες βάλε και δυο”. Στο αλάτι είναι το μυστικό”! Ναι, αυτό το θυμάμαι Γιάννη:

Αλάτι με μπαχάρι. Να ρίξεις πολύ να διψάσει ο κόσμος. Να πιει μπύρα και μετά τη μπύρα νερό. Να ξεγελάσεις γιατί η ζωή απαιτεί μέθοδο και τακτική για να κερδίσεις. Εγώ όμως, σκεφτόμουν το κόσμο να διψάει, να πίνει μπύρες και μετά νερό, το νερό να φτάνει παντού, να ξεπλένει το σώμα, να ανεβαίνει στο κεφάλι, να πνίγει σκέψεις, να αδειάζει το μυαλό. Χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης, μιας κάποιας ευτυχίας, έριξα τρεις κουταλιές.

katsarola-e1318800976845

-”Όταν το καπάκι αρχίσει να χοροπηδάει, σημαίνει ότι η κατσαρόλα γέμισε με ποπ κορν. Σε λίγο, σκασμένα σπόρια θα αρχίζουν να πετάγονται παντού. Υπομονή. Θα περιμένειςτέσσερα λεπτά μέχρι να σταματήσουν τα σκασίματα”.

Περιμένω, κοιτάζω την ταινία. Τα μικρά σκασίματα γίνονται όλο και πιο δυνατά. Η Πενέλοπε Κρουζ για τρίτη φορά στην οθόνη μου. Ίδια ταινία, ίδιο βάψιμο, ίδιο χτένισμα ίδιες ατάκες, παρόμοιο βλέμμα. “Η Κοκκινοσκουφίτσα”, δήθεν διστάζει να κάνει έρωτα, δήθεν αγωνίζεται να ξεφύγει από το λύκο και πέφτει τελικά στην αγκαλιά του…η επανάληψη σου αναιρεί τη γοητεία. Αρχίζεις να με κουράζεις και εσύ παρά την ομορφιά σου … Πενέλοπε. Ευτυχώς,πλησιάζει το διάλειμμα.

penelope

-”Πρόσεχε, μέχρι το διάλειμμα να έχεις γεμίσει όλη τη μηχανή. Από το ποπ κορν βγάζουμε κέρδος, κατάλαβες αγόρι μου; 2 ευρώ για κάθε χούφτα σπόρια. Ούτε εισιτήρια, ούτε ποτά. Ποπ κορν, ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε εδώ μέσα”. Εντάξει, Γιάννη, θα φτιάξω και άλλο, όσο πιο πολύ μπορώ, να βγάλουμε όσο πιο πολλά μπορούμε απόψε. Αν τα ασήμαντα είναι αυτά που μετράνε, έχεις δίκιο.

Οι ταινίες εδώ, δεν απευθύνονται σε σινεφίλ αλλά σε πεινασμένα στομάχια… επαναλήψεις του χειμώνα, δίχως καμιά αξία. “Kung Fu Panda”. Μια σοφή άσπρη αρκούδα μου λέει, για τέταρτη φορά:“Το παρελθόν μένει αλλά οι πληγές γιατρεύονται. Έσωτερική γαλήνη, νιώσε εσωτερική γαλήνη”. Δεν μπορώ. “Χ ΜΕΝ -η επιστοφή”: κάτι περίεργοι τύποι υποστηρίζουν: ¨Η μετάλλαξη είναι η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους”. Η μετάλλαξη, η αλλαγή. Εδώ, τα πάντα όμως ίδια και τα μικρά σκασίματά μου λίγο πριν την έκρηξη, δυναμώνουν, δε σταματούν.

Ποπ κορν. Θα ήθελα να παρακαλέσω τους παραγωγούς ταινιών να φτιάχνουν ένα δεύτερο και διαφορετικό τέλος για κάθε ταινία γιατί όταν ξέρεις από την αρχή το τέλος της, βαριέσαι αφόρητα. Ποπ Κορν. Σας ζητάω επίμονα την αλλαγή. Ποπ Κορν. Κάντε το σας παρακαλώ για μένα. Κάντε το για όλα τα αγόρια που δουλεύουν στο σινεμά, ηλικίας είκοσι με τριάντα. Μετά τα όνειρα χάνονται πιο εύκολα. Ποπ Κορν. Αν δεν το κάνετε εσείς, θα το κάνω εγώ, σας απειλώ. Ποπ Κορν. Να μη σας παιδεύω άλλο να μην παιδεύομαι και εγώ. Τώρα θα δείτε. Θα πετάξω όλα τα σπόρια της ψεύτικης ευτυχίας. Να καταλάβουν όλοι πόσο άσχημο είναι το θέαμα χωρίς αυτά. Να μείνουν άδεια τα στομάχια τους χωρίς μπουκίτσες ανακούφισης, να καταλάβει η ψυχή τους. Να φύγουν. Ποπ…

S

Εκείνο το βράδυ στο τέλος της βάρδιας μάζεψα τα πράγματά μου, γρήγορα. Κατέβασα ρολά, έριξα τις ασφάλειες. Ασφάλειες, το όπλο των ανίκανων. Αποφάσισα να γίνω ο ήρωας που θα μάθαινε να ζει και δίχως ευτυχία. Γύρισα σπίτι, μάζεψα τα όμορφα ρούχα μου και πήρα ξανά τη βαλίτσα μου στο χέρι. Και έφυγα.

 http://www.onestory.gr/post/18568921454/pop-corn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s