Ρε

Ρε (Τhink…)

Η χρήση του ρε ανάλογα με τις περιστάσεις της επικοινωνίας μπορεί να θεωρηθεί είτε προσβλητική είτε ένδειξη οικειότητας

Δίλημμα. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σε κατηγορεί για φόνο. Είσαι αθώος και σου λένε: “Λάθος έπραξες μέχρι σήμερα”. Ξανασκέψου το. Τι απαντάς; Ρε…Θυμήσου υπάρχει και η συνενοχή. Αλλά αν είσαι συνένοχος, θα το θυμόσουν… ή μήπως όχι;

Ας υποθέσουμε πως πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα. Λοιπόν, πως θα αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου; Με συγκεντρώσεις χαράς και αλληλεγγύης ή συμμετέχοντας σε μια πορεία; Με χαμόγελο ή με φωνή; Προσοχή. Λάβε υπόψη σου και τον παράγοντα της ευκολίας.

Re. Οι καιροί άλλαξαν και αλλάζουν το μεγαλοπρεπές αγενές ελληνικό ρε αποκτά προθέσεις ευγενείς αλλά δε χάνει τη διάσταση της ευκολίας. Με όση ευκολία έλεγες στο δρόμο ρε και το συνδίαζες με τη λέξη μαλάκα με την ίδια ευκολία σε καλούν κάθε μέρα να το ξανασκεφτείς. Re think ήταν το σύνθημα που άκλουσα την τελευταία φορά. Ζεστό πιάτο της μόδας συνοδευόμενο από εκφράσεις όπως να επαναπροσδιοριστούμε, να αλλάξουμε, να σκεφτούμε να αναλογιστούμε, να δούμε τι πήγε στραβά, να καταλάβουμε τι κάναμε στραβά … τι λες ρε;

Που ζεις; Οι πολίτες, των Αθηνών κυρίως συναντώνται, συζυτούν, δρουν, αισιοδοξούν. Καλά όλα αυτά. Μα είναι φορές που νομίζω πως ο Έλληνας τα παίρνει όλα για γιορτή και θέλει μπορεί δε μπορεί να ζει μέσα σε ένα πανηγύρι διαρκείας. Αστικά τα πανηγύρια. Γιατί και η Αθήνα ένα μεγάλο χωριό είναι και θέλει και αυτή το πανηγύρι της, πανηγύρι με dj set όχι με κλαρίνα. Δεν πειράζει, το ίδιο κάνει. Αρκεί που θα αντιμετωπίσουμε την κρίση με χαμόγελο Με μια πεταλιά στο ποδήλατο και αισιοδοξία.

Είδα ένα πολύχρωμο λεωφορείο. Ζωγραφισμένο έλεγε ΞΑΝΑΣΚΕΨΟΥ. Άντε πάλι. Να ξανασκεφτώ τι; Αν ρωτούσα τον οδηγό δε θα έπαιρνα απάντηση. Φαινόταν αγριεμένος και δεν είχε όρεξη για πολλές πολλές κουβέντες. Έψαξα, googlαρα να δω τι έχει συμβεί. Το λεωφορείο με καλούσε να ξανασκεφτώ την Αθήνα. ΄Ένα δημοσίευμα μου εξηγούσε πιο αναλυτικά τι είχε συμβεί το προηγούμενο Σάββατο:

“Η Καμεράτα έπαιζε για τους απορημένους περαστικούς στο μετρό του Συντάγματος, η Όθωνος παραδόθηκε στους μικρούς ανθρώπους για γκραφίτι και ζωγραφική, στην Πανεπιστημίου «κυλούσαν» Αθηναίοι με ποδήλατα, πατίνια, μουσική.Το Σάββατο η Αθήνα έζησε μια χαρούμενη αναστάτωση” έγραφε το doc Tv”. Τόση ευτυχία. Αλλά δεν κατάλαβα. Ποιος σκέφτηκε και τι σκέφτηκε;

Μιλώ για ενοχή. Αν κάποιος θεωρούσε ένοχο τον εαυτό του για την κατάντια της πόλης θα έπρεπε να γιορτάσει τη νέα σκέψη. Θα έπαιρνε το παιδί του να κατέβει στο κέντρο. Θα χαμογελούσε. Και όλα θα λύνονταν μέσα σε ένα αστικό παραμύθι. Αν κάποιος δε θεωρούσε τον εαυτγό του υπέθυνο για την κατάντια της πόλης, θα έπαιρνε το παιδί του θα κατέβαινε στο κέντρο της πόλης και θα έδειχνε το καλό παράδειγμα. Και πάλι όλα θα λύνονταν μέσα σε ένα αστικό παραμύθι. Να κάνουμε την αρχή μακιγιάροντας την πόλη με χρώματα έστω και αν το μακιγιάζ σε λίγες ώρες θα έχει λιώσει, οι σκέψη έρχεται και φεύγει.

Να ξανασκεφτούμε. Είναι φορές που η λέξη αυτή είτε αναφέρεται με όρους αστικούς είτε με όρους εθνικούς με γεμίζει με μια ανούσια ενοχή. Η προτροπή ΡΕ με κάνει να νιώθω άβολα. Προυποθέτει το ότι ο λογισμός μου ήταν λάθος. Με αναμυγνύει με λαμόγια και δεν έχω όρεξη καμιά να γίνω καρότο μες τη σούπα. Για όλα ευθύνονται λοιπόν οι άλλοι; Δε μπορεί, κάτι θα έκανες και εσύ…

Εντάξει. Αν ευθύνομαι έστω και στο ελάχιστο να επανορθώσω. Για πες μου τι πρέπει να κάνω; Να αναζητάς παντού γιορτούλες, events, τέχνη και λίγη καλή παρέα. Ρε. Αλλαγή. Όταν ερχόμαστε ο ένας κοντά στον άλλο σαν πολίτες της Αθήνας θυμόμαστε, αναλύουμε, καλοπερνάμε, πίνουμε ένα κρασάκι και αντιμετωπίζουμε την κρίση με χαμόγελο και αισιοδοξία. Κάποιοι βρίσκουν ενδιαφέρον στη καθημερινότητα κάποιοι βρίσκουν και τη χαμένη τους ταυτότητα στο δρόμο. Και είμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Έτσι να σκέφτεσαι, με ευκολία. Είναι κακό να αντιμετωπίζεις τα κακά μαντάτα με αισιοδοξία; Με ευκολία θα έλεγα εγώ.

Και τι θα θελες να κάνεις; Πως θα αλλάξεις τον κόσμο σου; Εσύ δεν πήγες καν στη χθεσινή πορεία. Να σηκωθείς από τον καναπέ, την τηλεόραση, τον υπολογιστή και να κατέβεις στο κέντρο της Αθήνας. Να περπατήσεις να φωνάξεις. Να γίνεις μέρος του συνόλου. Να φοβίσεις και μη φοβάσαι αν τύχει και φοβηθείς. Δεν είναι πόλεμος πορεία είναι. Αλλά εσύ δε βγήκες από το σπίτι σου. Γιατί; Τόσο δύσκολο σου ήταν;

Ήταν εύκολο. Να περπατήσουμε μαζί, τα όμοια βήματα βολεύουν. Και όσοι διαμαρτύρονται για τη μικρή συμμετοχή ας αναλογιστούν. Μήπως το να περπατάς και να φωνάζεις, να πετάς και να τρως το μάρμαρο στο κεφάλι είναι και αυτό μια ευκολία; Χωρίς κόστος.


Πάντα συνήθιζα να σκέφτομαι. Και γνωρίζω ότι όσοι σκέφτονται ξέρουν καλά να υπολογίζουν και το κόστος, έτσι αρνούνται συχνά την πράξη.

Προτιμούνται οι ανέξοδες λύσεις. Η αλλαγή ας γίνεται με city events ποδήλατο και μουσική. Η αλλαγή ας γίνεται με φωνή ποδαρόδρομο παρέλαση και τυμπανοκρουσία. Το πλακάτ και το χαμόγελο είναι δθηνά δεν κοστίζουν. Γεμίζουν την κάλπη αποδείξεις. Αν ψηφίσω αυτό, θα μου κοπούν τόσα. Θα χάσω άλλα τόσα. Θα μείνω εκτός ζώνης, θα πεινάσω, θα χειροτερεύσω. Τι λες ρε.. φύλαγε τα ρούχα σου για να χεις τα μισά. Άσε της επανάσταση για το επόμενο σαββατοκύριακο. Άσε την επανάσταση για την επόμενη Τετάρτη. Ξανασκέψου το ρε. ΡΕ! Θινκ. Όχι αγόρι μου, εγώ έτσι έμαθα, είμαι της γιορτής και της καταστροφής και λέω πως έμαθα να φοβάμαι. Είμαι της ευκολίας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s