Παρκ – ing

Δίλημμα: Ας υποθέσουμε ότι βιάζεσαι και βρίσκεις μετά από πολύ κόπο μια θέση για παρκάρισμα. Κάποιος σου ζητά να την αφήσεις σου εξηγεί ότι βιάζεται πολύ και αν αργήσει θα έχει προβλήματα με την κοπέλα του. Αν την αφήσεις θα καθυστερήσεις πολύ οι φίλοι ίσως θυμώσουν και φύγουν.

Λοιπόν τι λες, αξίζει να ζεις για κάποιον άλλο;

parking-31

Parking

Έχουν περάσει ήδη είκοσι λεπτά που κάνω βόλτες στο κέντρο της Αθήνας για να βρω μια θέση, να παρκάρω. Προσπαθώντας να χωθώ, να προσπεράσω, να περάσω γρήγορα το φανάρι μη με πιάσει κόκκινο. Βλέπω τα άλλα αυτοκίνητα ανταγωνιστικά. Αν δω αλάρμ στο δρόμο μου τρελαίνομαι. Μη μου πεις! Βρήκε αυτός μπροστά μου θέση και παρκάρει; Αν είναι δυνατόν. Θεέ μου, κάνε να μην τον χωράει η θέση. Να ζοριστεί λίγο, να το πάει δεξιά και αριστερά, να κάνει πως πέφτει πάνω στον κάδο, ευτυχώς να το προλάβει το μεγάλο κακό, να ιδρώσει να ξειδρώσει και να το πάρει απόφαση. Δεν πάει στο διάολο! Θα βρω αλλού.

Έτσι και έγινε. Πως να χωρέσει μια τόσο δα θεσούλα ολόκληρο τζιπ, βλέπω τα αλάρμ να σβήνουν, το τιμόνι να στρίβει και το μαύρο τζιπ να εξαφανίζεται μπροστά μου θυμωμένο. Ηρέμησα. Τέλος στην ταλαιπωρία μου, νιώθω περήφανος που το δικό μου αυτοκίνητο είναι μικρό. Γυρνώ και κάνω νόημα στον πίσω, επιδεικτικά ανάβω και τα αλάρμ, είμαι βέβαιος πως τα νεύρα μου έκαναν ένα άλμα προς τα πίσω και τώρα βγαίνουν από το πίσω αυτοκίνητο καπνοί. Λίγο μπροστά, τιμόνι δεξιά, τιμόνι αριστερά. Πάρκαρα. Η ανάγκη μου, μου τελείωσε.

Τώρα κοιτάζω το ρολόι. Έχω αργήσει πολύ. Κάθομαι για λίγο μέσα στο αυτοκίνητο. Είναι ασφαλές το σημείο που πάρκαρα; Είναι λίγο σκοτεινά. Λένε ότι αν λύσεις το πρόβλημά σου τότε μπορείς να ασχοληθείς με τους υπόλοιπους. Λάθος. Τότε είναι που δε μπορείς να ασχοληθείς με τους άλλους. Τότε γεννιέται η επιθυμία να δώσεις συνέχεια στη συνήθεια. Να ασχοληθούν και άλλο μαζί σου. Κάθομαι νωχελικά στο κάθισμα του οδηγού. Βλέπω αμάξια να κοντοστέκονται. Φίλε φεύγεις; Όχι. Ικανοποίηση. Φίλε ξεπαρκάρεις; Όχι, μόλις ήρθα. Για δες. Έχουν περάσει πέντε λεπτά που κάνω σόου οφ της θέσης που πλέον μου ανήκει τσεκάρωντας παράλληλα και την ασφάλεια του δρόμου.

Αν δεν πάω να τους βρω θα τρέξω και πάλι πίσω στο αυτοκίνητο. Οι φίλοι θα θυμώσουν που δεν ικανοποίησα τη σημερινή τους ανάγκη. Θα μπω μέσα και θα εγκαταλείψω τη θέση μου. Για να παρηγορηθώ θα αρχίσω να οραματίζομαι πρεζάκια και τύπους απειλητικούς να σπάνε και να κλέβουν αυτοκίνητα. Το σκότος αυτού του δρόμου σίγουρα τους ευνοεί. Γλίτωσα. Θα περιμένω μέσα στο αμάξι μέχρι να αδειάσει ο δρόμος από υποψήφια για τη θέση μου αυτκίνητα. Δε θέλω να είμαι εκεί την ώρα που θα τους γίνεται η χάρη. Θα ξεπαρκάρω τότε στα κρυφά στα γρήγορα θα φύγω. Θα είναι Σάββατο βράδυ και όλα τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά. Θα βρω να μπω σε κάποιο από αυτά.

Θα πηγαίνω αργά στο δρόμο. Δε θα με βιάζει τίποτα. Δε θα με πειράζει η κίνηση στο δρόμο ούτε και τα αλάρμ. Θα βρω να παρκάρω εύκολα; Και αν αργήσω τι με νοιάζει; Όσο εγώ θα είμαι στο δρόμο εκείνοι θα πληρώνουν το σημερινό τους παρκάρισμα. Πέντε ευρώ η ώρα. Δεν πειράζει. Θα μπω τυχαία σε κάποιο μαγαζί. Θα θέλω να γνωρίσω κόσμο. Θα έρθει κάποιος που με ξέρει να μου μιλήσει. Μικρός που είναι ο κόσμος. Τι κάνεις εδώ μόνος σου;

parking-2

Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είναι δύσκολο να καταλάβεις την αγωνία που κρύβεται στις ρόδες. Αν έχεις, είναι ακόμα πιο δύσκολο να καταλάβεις την αγωνία του άλλου. Όλοι να παρκάρουν ψάχνουν και η ζωή που κάποτε είχε ρόδες τώρα φρενάρε και σταματά και να, ζούμε σε ένα τεράστιο πάρκινγκ. Κοιτώντας και πάλι το στενό σκοτεινό δρόμο που πάρκαρα απόψε, σκεφτόμουν ληστές και παρανόμους να σπάνε το τζαμάκι τουτ αυτοκινήτου για να αρπάξουν το ραδιόφωνο ή πρεζάκια να αναζητούν ψιλά μέσα στο αυτοκίνητό μου. Αυτή η σημερινή ασφάλεια μου φαίνεται σκοτεινή και δε με ησυχάζει. Γιατί; Γυρνώ το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά βγαίνοντας. Αν το βλέμμα μου συναντούσε ένα περιπολικό, τότε το ζήτημα θα είχε λυθεί.

Το περιπολικό θα ήθελα να φύλαγε κατά βάση μόνον εμένα. Θα του επέτρεπα να κάνει βόλτες γύρω από το στενό αλλά προς θεού, δε θα ξέφευγε από το αυτοκίνητό μου για πάνω από μερικά λεπτά. Γιατί, το κακό δεν αργεί να γίνει. Συνηθίζεται αυτό, μη με περνάς για παράλογο. Τον τελευταίο καιρό ένιωθα φύλακας των άλλων. Ανθρώπων που είχαν παρκάρει. Μιας γυναίκας που πάρκαρε σε έναν άντρα , ενός άντρα που πάρκαρε σε μια αμφίβολη δουλειά, μιας δουλειάς που πάρκαρε σε μια αμφίβολη εποχή, μιας εποχής γεμάτης με σκοτεινά στενά. Ασφάλεια ζήταγε να ριζώσει μέσα μας. Τέτοιους ανθρώπους θα συναντούσα σήμερα. Θα είχαν παρκάρει την πολυτάραχη ζωή τους σε κάποιο μπαράκι θα μιλούσαν για ώρες σχετιά με αυτήν. Θα έψαχναν και αυτοί κάποιο περιπολικό, να κάνει βόλτες γύρω από τη σχέση τους, τη σκέψη τους, την εύθραυστη ψυχή τους, το πολυτάραχο παρκαρισμένο τους εγώ. Αυτούς τους ανθρώπους είχα αρχίσει να βαριέμαι ήμουν δυο στενά πριν φτάσω στο μαγαζί όταν μπήκε στο νου μου η σκέψη. Και αν δεν τους συναντήσω απόψε;

parking-1

Θα δικαιολογούσα τη μοναξιά μου λέγοντας πως βαρέθηκα τη παρέα μου και έφυγα πως θύμωσα και ήθελα να είμαι μόνος. Γιατί η μοναξιά χρειάζεται και μια δικαιολογία. Τότε ο Βασίλης θα ξεκινούσε μια ακατάσχετη φλυαρία θα μίλαγε για πράγματα αδιάφορα αλλά πολύ προσωπικά όπως και οι άλλοι. Θα φούσκωνε από περηφάνια στην αναφορά του μεγέθους των προβλημάτων και θα ζητούσε να του δώσω σημασία. Θα πνιγόμουν, παντού υπάρχει κάποιος να θέλει να σου μιλήσει για τα δικά του τα προβλήματα. Η μουσική εδώ είναι πολύ δυνατά και δεν ακούει τις δικές μου απαντήσεις. Άντε γαμήσου.

Τότε θα έκανα να ξεφύγω. Ξέρεις θα έρθει μια φίλη μου η Ελευθερία. Θα κάνω μια γύρα στο μαγαζί μήπως και τη βρω. Και το περίεργο θα ήταν πως στα αλήθεια θα ξεκινούσα να την αναζητώ. Θα στεκόμουν στο μπαρ, θα βαριόμουν, θα πήγαινα πιο πέρα θα κοιτούσα επίμονα αλλά τίποτα, λίγο πιο μέσα θα καθόμουν σε ένα σκαμπό δε θα βολευόμουν τα πόδια μου θα άρχιζαν να πονάνε και δε θα ήθελα να σηκωθώ. Θα έμενα εκεί για ώρα. Θα είχα ήδη τελειώσει το πρώτο μου ποτό αλλά δε θα σηκωνόμουν να πάρω δεύτερο για να μη μου πάρει κάποιος τη θέση.

Τώρα έχω ήδη αρχίσει να τη φαντάζομαι. Κάποτε σε αυτό το μαγαζί είχα γνωρίσει κάποια που όντως την έλεγαν Ελευθερία. Ήταν άσχημη και δε μιλούσε πολύ άλλωστε όποτε άνοιγε το στόμα της πέταγε και μια βλακεία. Το μόνο που ρώταγε ήταν αν κάποια στιγμή θα παίξει και ελληνικά, μετά κωλοτριβόταν. Αυτή τη φορά θέλω να είναι πιο όμορφη και να μη λέει ανοησίες. Να μιλά μόνο όταν πρέπει και να κάνει ότι πρέπει. Να μη διαμαρτύρεται για τη μουσική και ακόμα και αν είναι πολύ δυνατή να ξέρει να ακούει. Μα δε θα συζητάμε. Θα φιλιόμαστε καθισμένοι στο σκαμπό θα το κάνουμε επιδεικτικά να το δούνε και οι άλλοι.

Το μαγαζί είναι γεμάτο ασφυκτικά το στόμα μου έχει στεγνώσει. Θα περιμένω. Βλέπω και άλλους να ψάχνονται και να έχουν κουραστεί. Κοιτάνε στο μέρος μου θέλουνε το σκαμπό μου. Κάνουν κύκλους γύρω μου και με κοιτούν με μισό μάτι. Όχι φίλε δε θα φύγω. Δε σηκώνομαι με τίποτα. Και αν μπει μέσα και δε μου δώσει σημασία; Αν σταθεί στην απέναντι γωνιά του μαγαζιού; Αυτό δε γίνεται, το μάτι της θα πέσει στο σκαμπό μου. Μετά θα της προσφέρω τη θέση μου σίγουρα θα θέλει να καθίσει. Μετά θα πιάσω την κουβέντα. Αλλά από που να ξεκινήσω; Θα πω ότι είχε κίνηση στο δρόμο και κουράστηκα. Αλλά εντάξει εκείνη μου φαίνεται πιο ταλαιπωρημένη, Έκανα κανα μισάωρο μέχρι να βρω θέση. Έτσι θα κάνω την αρχή. Και θα ρωτήσω αν ήρθε με αυτοκίνητο να ξέρω στα τελειώματα πως θα ήθελε να φύγει. Αν θες μπορώ να σε πάω εγώ με το δικό μου. Έχω παρκάρει εδώ κοντά, μείνε ήσυχη. Parking.

Θα έμενα ήσυχος. Θα ήξερα πως κάποια στιγμή θα έρθει. Καλά θα έλεγα είμαι εδώ, θα περιμένω.Καμιά φορά ντρέπομαι τόσο γι αυτά τα παρκαρίσματα του Σαββάτου που εύχομαι ένα πρεζάκι να σου σπαγε το τζάμι σου και το τόσο εύθραυστον της ψυχής που πάρκαρε τη ζωή σου. Ξεκουράσου. Και αυτό το αποκούμπι, ο φύλακας που αναζητάς καλό θα ήταν αν ένα βράδυ σου κοβε και μια πολύ μεγάλη κλήση. Έτσι, σου λέω τα σκέφτηκα εκείνο το βράδυ και είπα να γυρίσω σπίτι. Δε νοιάζομαι πια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s