Ζωή και κότα

funny-chicken-toy-nb13871

Θα περιγράψω το συμβάν με ακρίβεια ημερολογίου ώστε να γνωρίζεις πόση σχέση με την πραγματικότητα σου έχει. Ήταν πρωί Παρασκευής μια βδομάδα πριν από την άλλη τη Μεγάλη εβδομάδα, ουδεμία ελπίδα ανάστασης υπήρχε στον ορίζοντα. Με λίγα λόγια, το κεφάλι χαμηλά…

 Έλα να σου μιλήσω γι αυτό που λεν… Ζωή και κότα…

Ετοιμαζόμουν να πάω στο γραφείο έχοντας βέβαια αργήσει. Ξεκίνησα να οδηγώ και στρίβοντας στο πρώτο δεξιά στενό βρέθηκα κατά λάθος μέσα στη λαική. Μέσα από τον καθρέφτη του αυτοκινήτου αντίκρυσα έναν πάγκο με κοτοπουλάκια.Θα μπορούσα να είχα αποφύγει εκείνη τη βαβούρα. Όμως, έβαλα αλάρμ, σταμάτησα. Θυμήθηκα χρόνια παιδικά. Τότε που σχεδόν κάθε Πάσχα, αγοράζαμε μικρά ζωάκια. Κοίταξα από ψηλά τον πάγκο. Κοτοπουλάκια μαζί με παπιά. Ο καθένας σκέφτηκα, δικαιούται μια ευκαιρία. Δώσε μια ευκαιρία…

Πόσο κάνει; τρία ευρώ. Ο γύφτος έκανε να βάλει ένα μέσα στη μια σακούλα. “Όχι δεν το θέλω αυτό”, ο γύφτος με κοίταξε με απορία. Οι ευκαιρίες δε δίνονται στην τύχη.

Έκατσα πέντε λεπτά πάνω από τον πάγκο για να διαλέξω το κατάλληλο. Το υποψήφιο κοτοπουλάκι, το κατοικίδιο έπρεπε να είναι όμορφο, η ομορφιά μετράει. Έπιασα ένα ξανθό σαν αυτά που βλέπεις στις διαφημίσεις. Ήταν όμως πολύ ζωηρό, σχεδόν αντιπαθητικό με τόση ενεργητικότητα και το άφησα. Σημασία πάντα έχει το πως βλέπεις εσύ τα πράγματα. Για δες…

 Το κοτόπουλο που έπρεπε να διαλέξω έπρεπε να είναι όμορφο αλλά αδύναμο και όσο το δυνατόν πιο μικρόσωμο. Είναι ωραίο να νιώθεις καλά προσφέροντας στην αδυναμία. Νιώθεις καλά εν όψει εορτών. Πήρα στα χέρια ένα που είχε μισόκλειστα τα μάτια του σχεδόν παλαβωμένο. Σε θέλω…

 Πηγαίνοντας το στο σπίτι, μου είπαν: Πως είναι έτσι; Αυτό δε θα ζήσει. Θα του πάρουμε ένα δεύτερο πιο καρδαμωμένο να έχει και παρέα. Ας έχει. Έφυγα γρήγορα γιατί είχα καθυστερήσει πολύ με την υπόθεση κοτέτσι. Όλη τη μέρα τα φιλοζωικά μου ένστικτα είχαν φουντώσει. Παρόλα αυτά, δεν είχα διάθεση να μιλήσω σε κανέναν στη δουλειά. Μέχρι να γυρίσω σπίτι σκεφτόμουν: Άραγε πως να είναι το δεύτερο κοτόπουλο; Θα θελα να ξέρω…

 Ήταν μπιρμπιλωτό με μαύρες ρίγες λίγο πιο ψηλό από το δικό μου. Πιο δυνατό και πιο γερό πιο άσχημο. Τα δυο κοτόπουλα τα είχαν βρει και έκαναν παρέα. Άρχισα να τα παρατηρώ. Έτρωγαν μαζί, έπιναν νερό ταυτόχρονα, όταν τα ξαμόλησα στο χαλί περπάταγαν παρέα, κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο. Η μοναξιά σίγουρα είναι ανθρώπινη εφεύρεση. Πως νιώθεις…;

 Το βράδυ τα τοποθέτησα σε ένα καφάσι για να κοιμηθούν. Τα σκέπασα με ένα ύφασμα για να μην τα ενοχλεί το φως. Ησύχασαν. Λίγη ώρα μετά κοίταξα να δω αν όλα είναι εντάξει. Είχαν ενώσει τα κουφαράκια τους για να ζεσταθούν. Το ένα σκέπαζε με τα μικρά φτερά του το άλλο. Πάντα έχεις κάποιον ανάγκη. Έχω ανάγκη…

 Το πρωί που ξύπνησαν έκαναν τόση φασαρία… Τα έβγαλα έξω έρχισαν να τρέχουν. Στην ίδια όμως κατεύθυνση πλάι πλάι. Έτσι ανακαλύπτεις καλύτερα τον κόσμο. Έλα μαζί…

 Το μπιρμπιλωτό κοτόπουλο άρχισε να γίνεται πολύ συμπαθητικό αν και άσχημο, μου προκαλούσε μια λατρεία. Το δικό μου το παλαβωμένο άρχισε να ζηλεύει. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρείς μια κότα δεδομένη. Δώσε σημασία…

 Ο καιρός χάλασε ξαφνικά και έπιασε λίγο κρύο. Μου άρεσε εκείνη η δροσιά και βγήκα μια βόλτα. Τα ανθρώπινα δυνατά δεν ισχύουν όμως για μία κότα. Γυρνώντας άκουσα τα κοτόπουλα να διαμαρτύρονται. Δεν είναι το δικό μου το παλαβό που φωνάζει. Είναι το άλλο το δυνατό. Του έδωσα τροφή το πότισα αλλά δε σταματούσε. Τι έχεις;

 Όλη τη μέρα τιτίβιζε μου πήρε τα αφτιά. Άρχισε να διαμαρτύρεται μαζί του και το άλλο το κοτόπουλο. Εκείνο μάλλον για συμπαράσταση, δίχως αιτία. Μια σταλιά ψυχές και όμως κάνουν τόση φασαρία. Έπεσα στο κρεβάτι να κοιμηθώ. Αν δεν τους δώσω σημασία, ίσως σταματήσουν, είπα. Ξύπνησα με πονοκέφαλο. Τι θέλεις; Είσαι καλά…;

 Είχε ήδη βραδιάσει τα σκέπασα και τα έβαλα να κοιμηθούν. Το ένα δεν το βλέπω καλά μάλλον θα ψοφήσει μου είπαν. Λες, η δύναμη να μην έχει σημασία; Δε σταματούσαν κουλουριασμένα συνέχιζαν να ξαγρυπνούν. Πήρα το ένα στα χέρια. Ηρέμησε. Ίσως η κότα ήθελε λίγο αγάπη. Λες απόψε να ψοφήσει; σκέφτηκα.

 Μπήκα στο ίντερνετ και διάβασα για πιθανά συμπτώματα. Τα κοτόπουλα λέει παίρνουν και αντιβίωση. Λες να παίρνει θεραπεία; Μήπως θες βοήθεια…;

 Θα δηλητηριαστεί σκέφτηκα αν του δώσω αμοξίλ. Δεν είναι όλα ανθρώπινα οπότε τη ξεχνάμε τη θεραπεία. Το παναπέρνω στη χούφτα μου. Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι χειρότερα. Τρέμει δε στέκεται ορθό και δε μπορεί να ανοίξει καλά τα φτεράκια του. Είσαι καλά;

 Αυτό είναι θα πεθάνει… Τι να του κάνω; Έλα μικρέ μου σώπα, θα τα καταφέρεις.Τα σκέπασα και τα δυο με μια κουβέρτα. Ξανακουλουριάστηκαν μαζί. Το αδύναμο να προστατέψει το μεγάλο. Το δικό μου δεν είχε καμιά πλέον σημασία. Έπρεπε και οι δυο να προστατέψουμε τον μεγάλο ασθενή. Θα βρούμε τρόπο, μην ανησυχείς…

 Ξάπλωσα πάλι για να σκεφτώ ένα τρόπο για σωτηρία. Τα κοτόπουλα ούρλιαζαν δε σταματούσαν… Αποκοιμήθηκα. Κάπου στις τρεις το βράδυ άκουγα ακόμα τις φωνούλες τους. Πιο ήσυχες αυτή τη φορά. Θα πρέπει να πεθαίνει σκέφτηκα και ήταν απλά στιγμή απελιπισίας. Η στιγμή “δεν ξέρω τι να κάνω”. Για πες…

 Το πρωί το καφάσι ήταν αδειανό. Το μπιρμπιλωτό δυνατό κοτοπουλάκι δεν τα κατάφερε. Ακόμα δεν κατάλαβα τι του συνέβη. Πόσα γραμμάρια να ζύγιζε η ψυχή του; Ίσως έφταιγε μια ίωση ή μια γρίπη των κοτοπούλων. Ωχ, λες να κόλησα και εγώ; Θυμήθηκα πως είχα πλύνει καλά τα χέρια μου αφού το έπιασα για τελευταία φορά οπότε όλα εντάξει. Το άλλο, το εναπομείναν κοτόπουλο είχε βγει έξω από τη φωλιά και έτρεχε. Οι κότες δε στεναχωριούνται, σκέφτηκα. Όλη τη μέρα όμως γύρω γύρω από τα πόδια μου, με ακολουθεί, δε με έχει αφήσει σε ησυχία. Φοβάμαι πως κάποια στιγμή θα το πατήσω και θα μείνω χωρίς κανένα κατοικίδιο. Φοβάται μόνο του και αυτό. Θες παρέα…;

 Διάβασα σήμερα, πως τα κοτόπουλα παθαίνουν κατάθλιψη και αυτοκτονούν. Έβαλα ένα πλέγμα στο μπαλκόνι. Έμαθα επίσης, πως τα κοτόπουλα επίσης θέλουν ζεστασιά αλλιώς ψοφάνε! Λες; Αυτή να ήταν η αιτία του ξαφνικού θανάτου; Η απουσία θαλπωρής; Το είχα υποψιαστεί εκείνο το βράδυ νιώθω τώρα ενοχές. Αν δεν είχα αποκοιμηθεί εκείνο το βράδυ αν μου χε κόψει και το είχα ζεστάνει ίσως τώρα να ήταν ζωντανό. Πήρα γεμάτος τύψεις, το εναπομείναν κοτόπουλο και το έβαλα μπροστά στη σόμπα. Του άρεσε ξάπλωσε μάλιστα και άνοιξε τα μικρά φτερά του. Ναι η θεωρία της ζέστης είναι σωστή, το κοτόπουλο φαίνεται να το απολαμβάνει. Θα σε φροντίσω…

 Συμπέρανα πως και αυτό με την κατάθλιψη της κότας θα έχει λογική. Παρήγγειλα να μου φέρουν ένα τρίτο κοτόπουλο για παρέα, μη τυχόν και έχουμε καμιά αυτοκτονία. Ίσως, έτσι γλιτωνα και εγώ από το βάσανο να το ΄χω συνέχεια στα ποδάρια μου. Όλα διορθώνονται…

 Όλα διορθώνονται… Θα σε φροντίσω…Θες παρέα…;Για πες…Είσαι καλά;Θα βρούμε τρόπο, μην ανησυχείς…Έλα μαζί…Έχω ανάγκη…

Μήπως θες βοήθεια…;Πως νιώθεις…; Θα θελα να ξέρω…Δώσε μια ευκαιρία…Με λίγα λόγια, το κεφάλι χαμηλά… Για να σου περιγράψω αυτό που λένε… Ζωή και κότα.

 Έφτασε το τρίτο κοτόπουλο στο σπίτι.Έχει περάσει μια βδομάδα και συνεχίζω να κοιτώ κάτω στο πάτωμα. Είναι πολύ μικρό και ακολουθεί το μεγαλύτερο. Τώρα δυο κοτόπουλα μπερδεύονται στα πόδια μου. Κάτω στο πάτωμα ζωή. Απλά ανθρώπινα πράγματα. Εσύ για δε μιλάς;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s