Ήρωας ή ηγέτης;

Eθνική ήττα 4-2. Κανείς δεν αναζητά ηγέτη, ήρωα έχουμε ανάγκη.


Παρασκευή βράδυ δέκα παρά είκοσι. Συσκότιση. Ολόκληρη η γειτονιά με κομμένο το ρεύμα, μάλλον ήταν μόνο η δική μου γειτονιά που δε θα έβλεπε τον αγώνα Ελλάδα Γερμανία. Το περίεργο είναι πως στα μπαλκόνια δεν υπήρχαν κεράκια καλοκαιρινής βεράντας ούτε φορητά ραδιοφωνάκια ανοιχτά. Οι γείτονες είχαν εγκαταλείψει τον τόπο τους για να παρακολουθήσουν dolby surround το μεγάλο οπτικό θέαμα μιας ενδεχόμενης εθνικής νίκης, μάλλον υπέθεσα βρήκαν καταφύγιο σε σπίτια φιλικά ή στις καφετέριες του Μπουρναζίου. Με την ελπίδα να δικαιωθούμε απέναντι στη Μέρκελ, μάλλον τη χάσαμε τη μπάλα.

Σα να μην έφτανε το εθνικό πανηγύρι της περασμένης εβδομάδας έπρεπε και πάλι να νιώσουμε Έλληνες για μια ακόμα φορά να δικαιωθούμε; Πανηγύρι οι εκλογές; Μα την προηγούμενη βδομάδα δεν πανηγυρίσαμε. Σηκωθήκαμε από τα κρεβάτια μας από τον καναπέ μας και με μισή καρδιά πήγαμε να ψηφίσουμε. Σηκωθήκαμε ήπιαμε πρώτα τον Κυριακάτικο καφέ αλλά δεν είχαμε ξυπνίσει. Στη διαδρομή σκεφτόμασταν διάφορα, το ενδεχόμενο της ακόμα μεγαλύτερης φτώχειας, την επόμενη μέρα, για τη μεθεπόμενη άστο θα το επεξεργαστούμε μια άλλη φορά, προς το παρόν πάρε το αναλγητικό σου και ας είναι και γεννόσημο.

Από την προηγούμενη βδομάδα αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε το ενδεχόμενο μεγάλο πανηγύρι. Μπήκαμε στους οκτώ άρα αρχίσαμε να αδιαφορούμε για τους είκοσι, η εθνική μαχητικότητα έβαλε την ουρά στα σκέλια δεν στοιχηματίσαμε δεν είπαμε θα σου δείξω εγώ ρε, δεν στολίσαμε με κοσμητικά επίθετα θυμού τη Μέρκελ ψηφίσαμε αθόρυβα σιωπηρά, δε στοιχηματίσαμε διότι το αποτέλεσμα που εμείς διαμορφώνουμε κάθε φορά ήταν αναμενόμενο, τόσο πολύ που ο ΟΠΑΠ δε θα έμπαινε καν στον κόπο. Ο ηγέτης Σαμαράς ούτως ή άλλως δεν είχε καμιά αξία, αυτό δηλώναμε στις δημοσκοπήσεις και στις μεταξύ μας συζητήσεις, τι να το κάνεις άλλωστε που υπάρχει άλλος Σαμαράς καλύτερος πιο δυνατός και αποτελεσματικός.

Σαμαράς ο ένας Σαμαράς και ο άλλος. Κανείς δεν αναζητά ηγέτη, ήρωα έχουμε ανάγκη. Με ικανότητες υπερφυσικές. Και μπλέκουμε το ποδόσφαιρο με την πολιτική, μόνο που στην πολιτική δεν μας ενδιαφέρει αν θα μπει το γκολ, έπρεπε να αναλάβει η εθνική ομάδα να βάλει τα γυαλιά στη Μέρκελ. Θυμώσαμε για τα ανέκδοτα που ακούγονταν από τους Γερμανούς για τα άδεια μας τα πορτοφόλια και δώσαμε έκαστος 600 ευρώ για ένα μαγικό βράδυ στην Πολωνία, μήπως και αποκαταστήσουμε την εθνική μας φήμη. Για να παλέψουμε με τους Γερμαναράδες. Η επόμενη μέρα από Δευτέρα έγινε Σάββατο, λες και η Μέρκελ αν κερδίζαμε θα το ξανασκεφτόταν. Για δες τζάμπα που πήγε το μηνιάτικο και βάλε. Υπολόγισε το βασικό μισθό και βγάλτα πέρα. Νικήσει δε νικήσει η εθνική μπήκαμε μέσα. Κακή μοίρα, κακομοιριά.

Κάποιοι βέβαια φαντάζομαι θα είχαν να αντιμετωπίσουν και κρίση ταυτότητας. Πόσο Έλληνας είσαι όταν λες θα κρίνει το Χίτλερ η ιστορία και τι σύνθημα υβριστικό να πεις για την ομάδα με τις άσπρες τις φανέλες; Ας όψεται οι Έλληνες μπορούν, έχουν δύναμη θα αποδείξουν, θα ορθώσουν ανάστημα, θα τα καταφέρουν. Γιατί η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που κατά καιρούς γίνεται το επίκεντρο του κόσμου, έτσι ονομάζουμε το μεγάλο ρεζιλίκι, έτσι μάθαμε και συνηθίσαμε και για να φτιάξουμε τη φήμη μας κάνουμε άμα λάχει και Ολυμπιακούς αγώνες. Θυμάσαι; Κερδίσαμε τότε, τα καταφέραμε τότε φωνάξαμε τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο ήπιαμε το χαπάκι μας και πέσαμε σε λήθαργο. Αυτές τις εθνικές στιγμές τις έχουμε αγαπήσει. Αλλά περιμένα τη χθεσινή για να καταλάβουμε πως το ευρωπαικό ταξίδι μας… έχει τελειώσει. Ντροπή.

Χάσαμε και σκύψαμε πάλι το κεφάλι. Σήμερα, βέβαια, μιλάμε για “τα δικά μας παλικάρια” που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων που ανεξαρτήτως αποτελέσματος έδωσαν τη δική τους μάχη, κόπιασαν, κουράστηκαν, αγωνίστηκαν έχασαν αλλά δεν πειράζει τους αξίζει ένα μπράβο. Ο Κατσουράνης την προηγούμενη βδομάδα είπε δεν είμαστε πολιτικοί. Και εμείς να προσθέσω δεν είμαστε αθλητές, αποδεδειγμένα πια. Στο δικό μας τον αγώνα την προηγούμενη Κυριακή, βάλαμε την ουρά στα σκέλια. Τι κρίμα νεοέλληνα που πρέπει να τρέξεις πια και συ γιατί το κόλπο “δουλεύουν τα παλικάρια για τη φήμη σου” δεν πιάνει. Το “άρτος” χάνεται και αρχίζεις να πεινάς, το “θέαμα” δε φτάνει. Θα πρέπει να αρχίσουμε να χάνουμε για να καταλάβουμε; Τα φώτα έσβησαν, συσκότιση, λοιπόν. Μάλλον, τη χάσαμε τη μπάλα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s